GŁOWA:
Noszona wysoko, długa i stosunkowo sucha.
Mózgoczaszka: owalnie sklepiona między uszami, pojemna, guz
potyliczny dobrze zaznaczony.
Stop: wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: koloru czarnego lub wątrobianego, stosownie do barwy szaty.
Nozdrza szerokie.
Kufa: umiarkowanie głęboka i dość tępo zakończona. Jej długość od
stopu do czubka nosa powinna być równa długości czaszki od
guza potylicznego do oczu.
Wargi: niezbyt obwisłe.
Szczęki/uzębienie: szczęki mocne, prawie jednakowej długości, o idealnym,
regularnym i kompletnym zgryzie nożycowym, tj. siekacze
górne powinny ściśle pokrywać siekacze dolne. Zęby osadzone
prostopadle do szczęk. Pożądane kompletne uzębienie.
Oczy: lśniące, o łagodnym i wyrazistym spojrzeniu. Koloru od ciemnoorzechowego
do ciemnobrązowego, im ciemniejsze tym lepiej.
Jaśniejsze oczy dopuszczalne jedynie u osobników o umaszczeniu
liver belton. W kształcie owalne i niewyłupiaste.
Uszy: umiarkowanej długości, nisko osadzone, zwisające wdzięczną
fałdą ściśle przy policzkach. Końce uszu aksamitne, część górna
pokryta delikatnym, jedwabistym włosem.

SZYJA:
Raczej długa, dobrze umięśniona i sucha, łagodnie wygięta w karku,
o eleganckim zarysie, bez zwisającego podgardla. Połączenie z głową
powinno być wyraźnie zarysowane.

TUŁÓW:
Umiarkowanej długości.
Grzbiet: krótki i poziomy.
Lędźwie: szerokie, lekko wysklepione, mocne i dobrze umięśnione.
Klatka piersiowa: o dobrym przedpiersiu, odpowiednio głęboka i szeroka
między łopatkami. Żebra dobrze wysklepione, ostatnie zachodzące
daleko ku tyłowi.
Ogon: osadzony prawie na poziomie linii grzbietu, umiarkowanej
długości, nie sięgający poniżej stawu skokowego, ani zadarty
w górę, ani węzłowato zakręcony. Powinien być lekko wygięty lub
szablasty, lecz bez tendencji do zakręcenia ku górze. Włosy na
ogonie zwisają w długich, powiewnych kosmykach. Pióro zaczyna
się nieco poniżej nasady ogona i wydłuża ku jego środkowi,
a następnie skraca w kierunku końca. Włos długi, lśniący, miękki
i jedwabisty, falisty, lecz nie kędzierzawy. Ogon noszony żywo,
w poziomie, nie wyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatki: długie i ustawione skośnie ku tyłowi.
Łokcie: nisko osadzone, przylegające do tułowia.
Przedramiona: proste, dobrze umięśnione, z zaokrągloną kością.
Śródręcza: krótkie, mocne, o okrągłej kości.
Kończyny tylne: długie od biodra do stawu skokowego, dobrze
umięśnione wraz z podudziem.
Uda: długie.
Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
Stawy skokowe: nisko opuszczone, ustawione prostopadle, nie zwrócone
ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Łapy: o mocnych opuszkach, zwarte, ze ściśle przylegającymi, dobrze
wysklepionymi palcami, dobrze chronionymi przez obfity włos
pomiędzy nimi.

CHODY:
Swobodne i wdzięczne, sugerujące szybkość i wytrzymałość. Swobodna
praca stawu skokowego, wskazująca na silną akcję kończyn tylnych.
Stawy: biodrowy, kolanowy i skokowy, oglądane z tyłu tworzą jedną
linię. Głowa noszona w sposób naturalny wysoko.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: z tyłu głowy, na wysokości uszu, lekko falisty, lecz nie kędzierzawy,
długi i falisty, podobnie jak reszta szaty. Obfite frędzle na
przednich i tylnych nogach sięgające do łap.
Umaszczenie: czarno-białe (blue belton), pomarańczowo - białe (orangebelton),
cytrynowo-białe (lemon-belton), wątrobiano-białe (liverbelton)
lub tricolor, tzn. blue belton z podpalaniem lub liver-belton
z podpalaniem. Preferowane są osobniki bez dużych barwnych
łat na ciele, ale drobno cętkowane.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 65 - 68 cm
suki: 61 - 65 cm

Uwaga Komisji Standardów: „belton” jest zwyczajowym terminem
opisującym charakterystyczne cętkowanie szaty setera angielskiego.
Belton jest wsią w Northumberlad, a termin ten został rozpowszechniony
dzięki książce o seterach angielskich autorstwa Edwarda
Laveracka, który użył go tam po raz pierwszy. Hodowca ten miał przemożny
wpływ na obecny wygląd rasy.