GŁOWA:
Duża, majestatyczna i bardzo szlachetna, stanowi najbardziej charakterystyczną
cechę rasy. Jest głęboka, ale wąska w stosunku do długości, zaś
długa w stosunku do długości tułowia. Struktura kostna jest dobrze widoczna.
Z boków dość płaska; z profilu kwadratowa. Grzbiet nosa jest
wyraźnie równoległy do górnej linii czaszki. Skóra obfita i cienka, na
czole i policzkach tworzy głębokie zmarszczki i fałdy, opadające, kiedy
pies trzyma głowę nisko. Ich przedłużenie stanowią fałdy podgardla,
które jest silnie rozwinięte. U suk skóra jest mniej obfita.
Mózgoczaszka:
Czaszka głęboka, długa, raczej wąska, powierzchnie boczne spłaszczone.
Łuki brwiowe mało wydatne, chociaż mogą się takie wydawać.
Guz potyliczny bardzo silnie rozwinięty i wydatny.
Stop słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: czarny lub brązowy, u psów czarnych podpalanych zawsze czarny.
Szeroki, dobrze rozwinięty, nozdrza rozwarte.
Kufa: równie długa ja mózgoczaszka; głęboka; szeroka w pobliżu nozdrzy;
jednakowej szerokości na całej długości. Grzbiet nosa prosty
lub lekki garbonos.
Wargi: bardzo długie i miękkie. Wargi górne zwisają nad wargami dolnymi
i z przodu tworzą kąt prosty z grzbietem nosa, co nadaje kufie
kwadratowy profil. Ku tyłowi, w stronę spojenia warg, stają się
mięsistymi faflami (mniej wyraźnymi u suk), które niepostrzeżenie
zlewają się z obfitym podgardlem. Brzegi warg górnych sięgają
około 5 cm poniżej żuchwy. Brzegi warg są dobrze pigmentowane,
czarne lub brązowe, zależnie od koloru nosa.
Szczęki/uzębienie: uzębienie kompletne; prawidłowy zgryz nożycowy;
zęby mocne i białe, regularnie rozmieszczone w szczękach, dobrze
rozwinięte. Dopuszczalny jest zgryz cęgowy.
Policzki: szczupłe, raczej wklęsłe, zwłaszcza pod oczami.
Oczy: koloru ciemnobrązowego lub orzechowego, o jaśniejszym odcieniu
(bursztynowe) u psów nie mających czarnego siodła lub czapraka.
Średniej wielkości, owalne, nie łzawiące, nie wyłupiaste,
ani zbyt głęboko osadzone w oczodołach; tęczówka jest w pełni
widoczna. Powieki bez nieregularności w konturach, normalnie
przylegające do gałki ocznej. Dopuszczalne są powieki dolne nieco
obwisłe tak, że widoczna jest niewielka część spojówki. W żadnym
przypadku rzęsy nie mogą dotykać do oczu. Wyraz oczu jest
łagodny i godny, spojrzenie nieco melancholijne.
Uszy: miękkie i wąskie, porośnięte krótkim, miękkim i aksamitnym
w dotyku włosem. Małżowiny uszne bardzo długie, wyciągnięte
nad kufą sięgają co najmniej poza wierzchołek nosa; osadzone
bardzo nisko, na wysokości oczu lub nawet niżej, na bokach głowy,
wiszące we wdzięcznych fałdach, skręcone do wewnątrz i do
tyłu (w korkociąg).

SZYJA:
Długa na tyle, aby pies mógł podążać śladem z nosem przy ziemi. Silnie
umięśniona. Skóra na szyi jest luźna, bardzo silnie rozwinięta, tworzy
podwójne podgardle (mniej wyraźne u suk).

TUŁÓW:
Linie górna i dolna są prawie równoległe.
Kłąb: lekko zaznaczony.
Grzbiet: prosty, szeroki, długi i mocny.
Lędźwie: szerokie, mocne, krótkie, nieznacznie wysklepione.
Zad: dobrze umięśniony, prawie poziomy, nigdy nie spadzisty, szeroki
i dość długi.
Klatka piersiowa: owalna, szeroka i głęboka. Klatka piersiowa jest odpowiednio
długa; przedpiersie wyraźne, staw barkowy wydatny. Żebra
dobrze wysklepione, ani płaskie, ani beczkowate.
Linia dolna i brzuch: linia dolna prawie pozioma; spodnia część klatki
piersiowej nisko; boki pełne, szerokie i głębokie; brzuch zaledwie
nieznacznie uniesiony.

OGON:
Długi, mocny, gruby, wysoko osadzony na przedłużeniu linii grzbietu,
stopniowo zwęża się ku końcowi. Noszony szablasto wygięty, w akcji
ogon wdzięcznie wygięty powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie zakręcony
lub noszony na bok. Spodnia strona ogona ozdobiona sztywniejszym
włosem, długości około 5 cm, który ku końcowi staje się stopniowo krótszy.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: dobrze umięśnione, silne, proste i idealnie równoległe.
Łopatka: długa, dobrze kątowana i bardzo dobrze umięśniona, ale nie
ciężka.
Ramię: długie, ukośne, tworzące głęboki kąt z łopatką.
Łokieć: dobrze przylegający do klatki piersiowej, nie odstający, ani zbyt
mocno przylegający.
Przedramię: proste, kościec mocny i okrągły (w przekroju).
Nadgarstek: zwarty.
Śródręcze: mocne, widziane z przodu proste, z profilu lekko pochylone
ku przodowi.
Łapa przednia: zwarta, bardzo mocna, nie zwrócona ani do środka, ani
na zewnątrz; palce dobrze wysklepione, zwarte (łapa kocia); opuszki
grube i mocne; pazury krótkie i silne.
Kończyny tylne:
Mocne, silnie umięśnione, harmonizujące z kończynami przednimi. Widziane
z tyłu idealnie równoległe, ani zbieżne, ani rozbieżne.
Uda: długie, mocno umięśnione.
Kolano: dobrze kątowane, nie jest zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Podudzie: wystarczająco długie i silnie umięśnione.
Staw skokowy: mocny, osadzony nisko nad ziemią, dobrze kątowany.
Śródstopie: mocne i krótkie.
Łapa tylna: jak łapa przednia.

RUCH:
Ocena chodów, bardzo charakterystycznych u psa Świętego Huberta jest
niezwykle istotna. Normalnym chodem jest kłus; ruch jest regularny,
krok równomierny, elastyczny i swobodny, bardziej przestrzenny niż
u jakiegokolwiek innego psa gończego, i - co bardzo charakterystyczne -
toczący się, ale pies nie buja się na boki. Kończyny tylne pozostają daleko
z tyłu, pies dysponuje więc dobrą siłą napędową. Amplituda ruchu
kończyn przednich i tylnych jest jednakowa, a linia grzbietu pozostaje
w poziomie. Kończyny poruszają się równolegle, przy większej szybkości
pies stawia łapy nieco zbieżnie. Ogon wysoko noszony, szablasto wygięty,
ale nie przesadnie. Pies Świętego Huberta powinien umieć długo
kłusować, nie okazując zmęczenia.

SKÓRA:
Miękka na całym tułowiu, luźna i elastyczna. Skóra na głowie jest cienka,
bardzo luźna i obfita, co jest cechą bardzo charakterystyczną. Na czole
i po bokach kufy tworzy zwisające fałdy, które są bardziej widoczne,
kiedy pies trzyma głowę nisko. Jednak silnie zaakcentowane zmarszczki
i fałdy na czole i łukach brwiowych nie mogą nigdy przeszkadzać w widzeniu.
Fałdy skóry na tułowiu, wynikające ze zbyt dużej jej ilości, nie
są pożądane.

SZATA:
Sierść: na tułowiu jest przylegająca, krótka, gęsta, dość twarda i odporna
na niepogodę. Na głowie i uszach bardzo krótka i miękka w dotyku.
Spodnia część ogona ozdobiona jest włosem nieco dłuższym
i sztywniejszym.
Umaszczenie: wyróżnia się trzy maści: dwubarwną - czarną podpalaną
(black and tan) i wątrobianą podpalaną (liver and tan) oraz jednobarwną
- czerwoną (red). U psów czarnych podpalanych czarna
część jest różnej wielkości, tworząc czaprak lub siodło. U psów
czaprakowych kolor czarny jest dominujący, podpalanie (kolor
płowy) występuje tylko na kufie, policzkach, nad oczami, na
przedpiersiu, na kończynach i w okolicy odbytu. U psów z czarnym
siodłem kolor płowy zajmuje większą powierzchnię, czarny
ograniczony jest mniej więcej do części grzbietowej. Podobne rozłożenie
stref barwnych występuje w umaszczeniu dwukolorowym
wątrobianym podpalanym. Kolory nie są zawsze wyraźnie określone,
ani wyraźne odgraniczone. W partiach ciemniejszych możliwe
jest pojawienie się jaśniejszych włosów lub nawet koloru
borsuczego. Taka mieszanka włosów różnego koloru jest dopuszczalna.
U psów jednolicie czerwonych kolor czerwony może
wahać się od jasnoczerwonego do ciemnoczerwonego. Niepożądany
jest „wypłowiały” kolor podpalania u psów dwukolorowych
lub „sprana” czerwień u jednobarwnych. Niewielka ilość bieli na
przedpiersiu, palcach i końcówce ogona jest dopuszczalna, ale nie
jest pożądana.

WYMIARY:
Wysokość w kłębie: - idealna wysokość dla psów 68 cm,
- idealna wysokość dla suk 62 cm.
Tolerancja: +/- 4 cm.
Waga: - psy około 46 - 54 kg,
- suki około 40 - 48 kg.
Wzrost i masa ciała powinny ze sobą harmonizować.