GŁOWA:
Dobrze wyrzeźbiona, o harmonijnych liniach. Przy oglądaniu z profilu
górna linia mózgoczaszki i kufy są równoległe.
Mózgoczaszka:
Czaszka: płaska lub lekko zaokrąglona, bruzda tylko nieznacznie zaznaczona,
guz potyliczny daje się zauważyć.
Przełom czołowo-nosowy (stop): tylko nieznacznie zaznaczony, dzieli
głowę na dwie jednakowo długie części.
Trzewioczaszka:
Nos: proporcjonalny do wielkości kufy, dobrze wykształcony, zawsze
czarny i nierozłupany.
Kufa: nie może być wąska ani spiczasta.
Wargi: przylegające i zawsze dobrze pigmentowane. Górna warga
przykrywa dolną, nie obwisając. Na spojeniu tworzą lekki
załomek, który nie może być luźny.
Uzębienie: zęby mocne, zgryz nożycowy.
Oczy: lekko owalne, osadzone na linii prostej. Tęczówka ciemnobrązowa,
a w każdym razie nawet przy jaśniejszym podpalaniu co
najmniej orzechowa. U odmiany arlekin dopuszczalne oczy porcelanowe.
Uszy: wysoko osadzone. Jeśli przycięte, noszone prosto, z czubkami
skierowanymi do przodu, ani zbieżnie, ani rozbieżnie. Dobrze
noszone ucho to takie, przez którego czubek można przeprowadzić
linię, przechodzącą pionowo przy boku szyi. Uszy niecięte są
albo częściowo załamane, albo wiszące, ale nie mogą wisieć
płasko przy policzkach. Są płaskie i raczej krótkie. Długość
nieciętego ucha wynosi połowę długości głowy.

SZYJA:
Dobrze umięśniona, odpowiednio długa, płynnie przechodząca w łopatki.

TUŁÓW:
Linia górna: Grzbiet prosty, lędźwie krótkie, szerokie i dobrze
umięśnione. Zad tylko nieznacznie opadający.
Kłąb: dość wyraźny.
Klatka piersiowa: Obwód klatki piersiowej o 1/5 przewyższa wysokość
w kłębie. Klatka piersiowa sięga łokci, jest długa, szeroka i głęboka.

OGON:
W całości noszony nisko, sięga co najmniej do stawu skokowego, prosty,
na końcu tworzący lekką fajkę, kształtu litery „J”. W ruchu może być
noszony wyżej, na przedłużeniu linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: oglądane z przodu i z boku proste.
Łopatki: średnio długie, skośnie ustawione.
Przedramiona: umięśnione.
Łapy: duże, okrągłe i zwarte. Pazury zawsze czarne, opuszki mocne, ale
sprężyste.
Kończyny tylne: pionowe i równoległe.
Uda: szerokie i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: niezbyt blisko podłoża, pięta na wysokości mniej więcej
1/4 wysokości w kłębie, tworzy kąt mocno rozwarty z podudziem.
Śródstopia: pionowe, ustawione nieco dalej, niż przechodzi pionowa
linia od guza siedzeniowego.
Łapy: duże, okrągłe i zwarte.
Wilcze pazury: Tradycyjnie, owczarze uważają podwójne wilcze pazury
za ważną cechę swoich psów. Powinny mieć one kształt dwóch
oddzielnych palców, każdy zakończony pazurem, i znajdować się
możliwie blisko łapy.

CHODY:
Swobodne i wydajne; kończyny poruszają się w jednych płaszczyznach.
Owczarek z Beauce porusza się wyciągniętym kłusem o długim, wydajnym
kroku.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: Na głowie krótka i gładka, na tułowiu krótka, gęsta, sztywna
i przylegająca, długości 3-4 cm. Musi tworzyć niewielkie, ale
wyraźne portki i szczotkę na ogonie. Podszerstek krótki, gęsty
i delikatny, najlepiej mysioszary, nie prześwieca przez włos okrywowy.
Umaszczenie:
a) Czarne z podpalanymi znaczeniami („Czerwona skarpeta”).
Czerń powinna być czysto czarna, a podpalanie w kolorze
wiewiórczym. Znaczenia rozmieszczone, jak podano poniżej:
- Plamki nad oczami.
- Na bokach kufy, zmniejszają się stopniowo ku policzkom, i nigdy
nie zachodzą aż do wysokości uszu.
- Na klatce piersiowej, najlepiej dwie plamy.
- Na spodzie szyi.
- Pod ogonem.
- Na nogach, zacierając się stopniowo ku górze. Nie mogą zajmować
więcej, niż 1/3 długości; po wewnętrznej stronie sięgają nieco
wyżej.
b) Arlekin (szare w czarne plamy i z podpalaniem).
Maść szara i czarna powinny być równomiernie rozłożone, możliwa przewaga
czerni. Znaczenia podpalane takie same, jak u psów czarnych.
Dopuszczalna niewielka biała plamka na piersi.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy 65 do 70 cm,
suki 61 do 68 cm.