Bedlington terrier

Bedlington terrier

Opis

Pełen wdzięku, zwinny, dobrze umięśniony pies o budowie ani wątłej, ani też ciężkiej. Głowa winna mieć kształt gruszki lub klina, a jej wyraz gdy pies odpoczywa jest łagodny. Bystry, odważny i pewny siebie. Inteligentny partner o silnym instynkcie łowieckim.Obdarzony dobrym charakterem, dumny, przywiązany do właściciela, ani lękliwy, ani nerwowy. Sympatyczny w spoczynku, w zagrożeniu pełen odwagi.

Informacje orasie

Hodowcy » Galeria zdjęć »

Materiały

Wzorzec

GŁOWA
porośnięta obfitą, prawie białą czuprynką, która jest w dotyku jedwabista.

Mózgoczaszka:
wąska, ale głęboka i zaokrąglona.

Stop nie zaznaczony, górna linia głowy poczynając od potylicy aż do końca nosa prosta,
bez załamań.

Trzewioczaszka:
Trufla nosowa: nozdrza duże i dobrze wykrojone. Psy niebieskie i niebieskie podpalane
powinny mieć ją czarną, wątrobiane i piaskowe mają czubek nosa koloru brązowego.
Kufa dobrze wypełniona pod oczami.
Wargi przylegające, ich kąty nie opadają.
Uzębienie szczęka i żuchwa są długie i zwężają się. Zęby są mocne i duże. Zgryz
nożycowy, to znaczy, że siekacze górne przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze dolne
i są ustawione pionowo.
Oczy małe, błyszczące, głęboko osadzone. Oko o idealnym kształcie ma przypominać
trójkąt. Przy umaszczeniu niebieskim kolor oka jest ciemny, przy niebieskim podpalanym
barwa oka jest jaśniejsza, o odcieniu bursztynowym. Wątrobiane i piaskowe bedlington
teriery mają oczy jasnoorzechowe.
Uszy średniej wielkości, kształtu orzecha laskowego, nisko osadzone i płasko opadające
przy policzkach. Cienkie w dotyku, aksamitne, pokryte krótką i delikatną sierścią, na
końcach są ozdobione frędzlami prawie białego, jedwabistego włosa.

SZYJA:

Średniej długości, harmonijnie osadzona, silna przy barkach, stopniowo zwężająca się,
bez luźnej skóry na podgardlu. Głowa wysoko noszona.

TUŁÓW :

Mocno umięśniony i wyjątkowo gibki. Jego długość jest trochę większa, jak wysokość
mierzona w kłębie.
Grzbiet wraz z lędźwiami ma kształt naturalnego łuku.
Lędźwie wygięte, a od grzbietu biegnie ku nim wznosząca się linia. Najwyższy punkt
łuku znajduje się na poziomie lędźwi.
Klatka piersiowa dostatecznie szeroka, głęboka, sięga łokci. Żebra są płaskie.
Dolna linia .Uniesienie lędźwi wpływa na kształt dolnej linii tułowia, która jest zgrabnie
podciągnięta.

OGON:

Średniej długości, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, wdzięcznie wygięty. Jest
nisko osadzony i nie może być noszony powyżej grzbietu.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie proste, na wysokości klatki piersiowej są szerzej rozstawione niż przy
łapach.
Łopatki płaskie i ukośnie ustawione.
Śródręcza długie i lekko skośne, ale nie słabe.
Kończyny tylne umiarkowanej długości, dobrze umięśnione. Tylne kończyny wydają się
dłuższe niż przednie.
Stawy skokowe mocne, nisko umiejscowione, nie są wykręcone ani na zewnątrz, ani do
wewnątrz.
Łapy długie, zajęcze o zwartych i grubych opuszkach.

RUCH:

Pies zdolny do galopu z wielką szybkością, co odzwierciedla się w jego wyglądzie. Ruch
bardzo charakterystyczny, gdy jest wolny raczej skrócony, lekki i elastyczny. Z pewnym
kołysaniem przy szybkim biegu.

OKRYWA WŁOSOWA:

Włos: bardzo specyficzny, gęsty, podobny do przędzy, dobrze odstający od skóry, ale nie
szorstki. Wyraźna tendencja do skręcania, szczególnie na głowie i kufie.
Umaszczenie: niebieskie, wątrobiane i piaskowe z podpalaniem lub bez. Ciemna
pigmentacja pożądana.

WZROST I WAGA:
wzrost ok. 41 cm w kłębie. Lekkie odchylenia w dół u suk i

powyżej limitu u psów są tolerowane. Waga oscyluje między 8,2 a 10,4 kg.

WADY:

Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i
oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na stan zdrowia i samopoczucie psa.
Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być
dyskwalifikowane.

UWAGA:

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra, umieszczone w mosznie

Posiadacze rasy