GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Średniej wielkości, proporcjonalna względem tułowia;
nieznacznie zaokrąglona na górze i zwężająca się od najszerszego
miejsca w stronę oczu.
Stop: Dobrze zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Czarny u psów szarych, podpalanych lub czarnych; wątrobiany u
miedzianych; u czysto białych psów może być koloru cielistego.
„Śnieżny nos” z różowymi pręgami jest dopuszczalny.
Kufa: Średniej długości i szerokości, zwężająca się stopniowo w
kierunku nosa, o wierzchołku ani nie spiczastym, ani nie
kwadratowym. Grzbiet nosa prosty od stopu do wierzchołka.
Wargi: Dobrze pigmentowane i ściśle przylegające.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Zamykające się w zgryzie
nożycowym.
Oczy: Migdałowego kształtu, rozstawione umiarkowanie szeroko i
osadzone nieco ukośnie. Oczy mogą być brązowe lub niebieskie;
dwoje oczu różnego koloru lub każde oko wielokolorowe –
dopuszczalne. Wyraz: przenikliwy, lecz przyjazny, ciekawski, a nawet
figlarny.
Uszy: Średniej wielkości, trójkątnego kształtu, osadzone blisko siebie
i wysoko na głowie. Grube, dobrze owłosione, z tyłu nieco łukowate;
bardzo proste, o lekko zaokrąglonych wierzchołkach, skierowanych
ku górze.

SZYJA: Średniej długości, łukowata, noszona dumnie wyprostowana
w postawie stojącej. W kłusie, szyja wysunięta tak, iż głowa noszona
jest nieco do przodu.

TUŁÓW:
Grzbiet: Prosty i mocny, z linią grzbietu prostą od lędźwi do zadu.
Średniej długości, ani nie przysadzisty, ani nie wiotki wskutek
wydłużenia.
Lędźwie: Napięte i szczupłe, węższe, niż klatka piersiowa, lekko
podciągnięte.
Zad: Opadający pod pewnym kątem względem linii kręgosłupa, ale
nigdy tak stromy, by ograniczał wsteczny ruch tylnych kończyn.
Klatka piersiowa: Głęboka i mocna, ale nie przesadnie szeroka;
najgłębszy punkt tuż za łokciami i na ich poziomie. Żebra dobrze
wysklepione, ale spłaszczone po bokach, by pozwolić mogły na
swobodę ruchu.

OGON: Dobrze owłosiony, w kształcie lisiej kity, osadzony tuż
poniżej poziomu górnej linii; zwykle noszony nad grzbietem we
wdzięcznym, sierpowatym zagięciu, gdy pies czuwa. Kiedy jest
uniesiony nie opada na żadną stronę tułowia, ani też nie spoczywa
płasko na grzbiecie. Opuszczony ogon jest zjawiskiem normalnym u
psa w stanie spoczynku. Włos na ogonie jest średniej długości.
Długość włosa jest mniej więcej równa na górze, po bokach i na
spodzie, co daje ogonowi wygląd okrągłej szczotki.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : W pozycji stojącej, widziane z przodu,
kończyny są umiarkowanie rozstawione, równoległe i proste. Kość
mocna, ale nigdy toporna. Długość kończyn od łokcia do podłoża
przekracza nieznacznie odległość od łokcia do szczytu kłębu. Palce
szczątkowe na przednich kończynach mogą być usuwane.
Łopatki i ramiona: Łopatka dobrze kątowana. Ramię nachylone nieco
ku tyłowi od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do
łokcia; pod żadnym pozorem nie może być prostopadłe względem
podłoża. Mięśnie i więzadła, łączące łopatkę z klatką piersiową –
mocne i dobrze rozwinięte.
Łokcie: Przylegające do tułowia; nie mogą być ani odstające, ani
podsiebne.
Nadgarstek: Mocny, ale giętki.
Śródręcza: Widziane z boku, śródręcza są nieco ugięte.
KOŃCZYNY TYLNE : W pozycji stojącej, widziane z tyłu, tylne
kończyny są umiarkowanie rozstawione i równoległe. Palce
szczątkowe, jeśli obecne, powinny być usunięte.
Udo: Dobrze umięśnione i silne.
Kolano: Dobrze kątowane.
Staw skokowy: Dobrze zaznaczony; znajduje się blisko podłoża.

ŁAPY: Owalnego kształtu, ale nie długie. Średniej wielkości, zwarte i
dobrze owłosione pomiędzy palcami i opuszkami. Opuszki twarde i
mocno wysklepione. Gdy pies znajduje się w naturalnej pozie, łapy
nie mogą być ani odstające, ani podsiebne.

CHÓD/RUCH : Typowy chód siberiana husky jest płynny i wydaje
się nie wymagać żadnego wysiłku. [Siberiana husky] Jest szybki i
lekki na nogach; w ringu powinien być wystawiany na luźnej smyczy,
w umiarkowanie szybkim kłusie, pokazując dobry wykrok kończyn
przednich i dobrą akcję kończyn tylnych. Oglądany od przodu do tyłu
w kłusie, siberian husky nie porusza się ruchem jednośladowym,
jednak wraz z narastającą prędkością, kończyny stopniowo zbiegają
się, aż do momentu, kiedy opuszki opadają w jednej linii bezpośrednio
wzdłuż linii środkowej. Gdy ślady opuszek zbiegają się, przednie i
tylne kończyny prowadzone są prosto ku przodowi, bez odstawiania
lub podstawiania łokci czy kolan. Każda kończyna tylna podąża
śladem przedniej po tej samej stronie tułowia. Gdy pies jest w ruchu,
górna linia pozostaje stabilna i prosta.

SZATA:
WŁOS: Szata siberiana husky jest podwójna, średniej długości i
sprawia wrażenie gęstej, lecz nigdy nie jest tak długa, by przesłaniać
kontury sylwetki psa. Podszycie jest miękkie i gęste, wystarczającej
długości, by podtrzymywać wierzchnią okrywę. Włosy wierzchniej
okrywy są proste i dosyć gładko przylegające, nigdy zaś twarde czy
odstające od tułowia. Należy mieć na uwadze, że brak podszycia w
okresie linienia jest zjawiskiem normalnym. Trymowanie
bokobrodów oraz sierści między palcami i wokół łap, celem nadania
bardziej starannego wyglądu, jest dopuszczalne. Trymowanie sierści
w innych miejscach jest niewybaczalne i powinno być surowo karane.

MAŚĆ: Wszystkie kolory od czarnego do czysto białego są
dopuszczalne. Różnorodność znaczeń na głowie jest częstym
zjawiskiem, włączając w to imponujące wzory nie występujące u
innych ras.

WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: Psy: 21-23,5 cala (53,5 - 60 cm).
Suki: 20-22 cala (50,5 - 56 cm).
Waga: Psy: 45-60 funtów (20,5 - 28 kg).
Suki: 35-50 funtów (15,5 - 23 kg).
Waga proporcjonalna do wysokości. Miary podane powyżej
przedstawiają skrajne wartości wzrostu i wagi, bez preferencji dla
żadnej spośród skrajności. Wszelkie oznaki przesadnie mocnego
kośćca lub zbyt dużej wagi, powinny być oceniane negatywnie.