GŁOWA:
Najbardziej charakterystyczna dla mudi jest niewątpliwie głowa, klinowatego
kształtu, zwężająca się ku nosowi. Wyraz jest bardzo czujny,
pełen energii, inteligentny i przyjazny, bez śladu lękliwości czy agresji.
Mózgoczaszka:
Czaszka i czoło lekko wysklepione, guz potyliczny niewidoczny, łuki
brwiowe mało wyraźne.
Stop: Ledwie widoczny.
Trzewioczaszka:
Nos: Trufla wąska, od przodu zaokrąglona, o średnio szerokich nozdrzach.
U psów maści czarnej, białej, płowej i niebieskiej marmurkowej
musi być czarny, u innych harmonizuje z maścią, np.
u psów czekoladowych jest czekoladowy, u szarych - szary.
U psów czekoladowych pigmentacja nosa i oczu odpowiada
maści.
Kufa: średnio mocna, grzbiet nosa prosty.
Wargi: ściśle przylegające do zębów, w kącikach lekko postrzępione.
Pigmentacja warg odpowiada pigmentacji nosa.
Uzębienie: kompletne zgodnie ze wzorem zębowym. Zęby średniej
wielkości, równo rozmieszczone.
Oczy: wąskie, o ostrych kącikach, skośne, co daje im szelmowski, pełen
energii wyraz, jak najciemniejsze. Jedynie u psów maści marmurkowej
oczy mogą być porcelanowe lub niebieskie. Powieki
dobrze przylegające i pigmentowane.
Uszy: wysoko osadzone, stojące, w kształcie odwróconej litery V, obficie
porośnięte włosem, wystającym poza krawędzie małżowiny, bardzo
ruchliwe, jak radar wychwytujące wszelkie dźwięki. Pies
może poruszać każdym uchem osobno. Długość ucha jest o 10-
15% większa od jego szerokości u podstawy.

SZYJA:
Trochę wysoko osadzona, pod kątem 50-55 stopni do poziomu, średniej
długości, lekko łukowata i dobrze umięśniona. Bez podgardla ani
wyraźnej grzywy - może być ona nieco bardziej zaznaczona u samców,
ale nie aż tak, aby rzucała się w oczy.

TUŁÓW:
Linia górna: wyraźnie opadająca w kierunku zadu.
Kłąb: wyraźny, długi i dobrze umięśniony.
Grzebiet: prosty i krótki.
Lędźwie: średniej długości, dobrze związane.
Zad: krótki, leciutko spadzisty, średnio szeroki, dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa: przedpiersie trochę widoczne, klatka dość szeroka,
żebra płaskie.
Linia dolna: trochę podkasana.

OGON:
Osadzony średnio wysoko, w spoczynku zwisający, na ostatniej jednej
trzeciej długości zawinięty niemal do poziomu. Przy pobudzeniu i w ru3
chu noszony szablasto powyżej linii grzbietu. Cięcie ogona
niepożądane, ale nie wpływa na ocenę. Jeśli ogon jest obcięty, pozostawia
się dwa lub trzy kręgi. Mudi rodzą się, choć rzadko, z ogonami
szczątkowymi lub całkiem bez ogonów, co nie jest wadą. Ogon jest obficie
owłosiony, na spodniej stronie długość sierści sięgać może 10-12 cm.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatki: lekko skośne, dobrze umięśnione, przedpiersie zaokrąglone,
z lekko wystającym ku przodowi mostkiem.
Ramiona: średniej długości, ustawione pod kątem 45 stopni do linii
poziomej.
Łokcie: dobrze przylegające do tułowia.
Nadgarstki: mocne, suche.
Śródręcza: pionowe.
Łapy: okrągłe, z dobrze wysklepionymi palcami. Niewiele włosów
między palcami. Opuszki sprężyste, pazury ciemnoszare i mocne.
Kończtnt tylne:
Lekko odstawione do tyłu.
Uda: długie, dobrze umięśnione.
Śródstopia: krótkie i pionowe.
Łapy: jak przednie. Wilcze pazury niepożądane.

CHODY:
Charakterystyczny dla mudi jest krok krótki i szybki.

SKÓRA:
Przylegająca, nie tworzy fałd.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: głowa i przednie krawędzie nóg porośnięte włosem krótkim,
prostym i przylegającym. Na pozostałych częściach ciała sierść
równomiernie, bardzo mocno pofalowana, lub lekko kędzierzawa.
Jest gęsta i lśniąca, długości 3 do 7 cm, gdzieniegdzie tworzy
wicherki lub rośnie w przeciwnym kierunku. Sierść najdłuższa
w okolicy łopatek i ramion, oraz na udach, gdzie tworzy wyraźne
portki.
Maść:
- płowa,
- czarna,
- niebieska marmurkowa: czarne łatki, pręgi i cętki na błękitnoszarym,
jaśniejszym lub ciemniejszym tle,
- barwa popiołu,
- czekoladowa,
Dopuszczalne, ale niepożądane przy wyżej wymienionych maś-ciach są
białe znaczenia: plamka na piersi o średnicy nie większej, jak 5 cm
i białe końce palców.
- białe.

WZROST:
Wysokość w kłębie: pies 41 - 47 cm, najlepiej 43 - 45 cm
suka 38 - 44 cm, najlepiej 40 - 42 cm
Waga: pies 11 - 13 kg
suka 8 - 11 kg